When Interior Design Meets Art: My First Curatorial Journey

เมื่อโลกของ Interior Design พาฉันมาถึงการ Curate นิทรรศการศิลปะครั้งแรก

Some Things We Learn Find Their Way Back to Us

บางสิ่งที่เราเรียนไว้ วันหนึ่งอาจกลับมาหาเราอีกครั้ง

มีหลายอย่างที่เราเลือกเรียนเพราะ “แค่อยากรู้” โดยที่ตอนนั้นก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ใช้มันเมื่อไหร่

สำหรับกีฟ หนึ่งในนั้นคือ Curating

นอกจากงาน Interior Design กีฟเป็นคนที่สนใจพิพิธภัณฑ์และงานศิลปะมาตลอด เวลาไปเที่ยวก็มักจะมี museum หรือ exhibition อยู่ในลิสต์เสมอ จนวันหนึ่งรู้สึกว่า เราอยากเข้าใจมากกว่าการเป็นคนเดินดูงาน

อยากรู้ว่าศิลปินคิดอะไรอยู่
ทำไมเขาถึงเลือกเล่าเรื่องผ่านสี เส้น หรือวัตถุแบบนั้น
และทำไมงานชิ้นเดียวกัน เมื่ออยู่ในพื้นที่หนึ่ง จึงให้ความรู้สึกต่างจากเมื่ออยู่ในอีกพื้นที่หนึ่ง

กีฟจึงตัดสินใจไปเรียน Curating

ตอนเรียนก็ยอมรับว่ามีหลายเรื่องที่ยังงงอยู่เหมือนกันค่ะ เพราะมันเป็นโลกที่ต่างจาก Interior Design ที่กีฟคุ้นเคยมาก และตอนนั้นก็ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะได้กลับมาใช้สิ่งที่เรียนจริงๆ

จนมาถึงนิทรรศการ “It’s OK to Be Artist 2: The Best Version of Me” ที่กีฟได้มีโอกาสร่วม Curate และออกแบบประสบการณ์ของนิทรรศการ ร่วมกับ Art Story by Autistic Thai ภายใต้มูลนิธิออทิสติกไทย

นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกชัดมากว่า โลกของ Interior Design กับโลกของ Art จริงๆ แล้วไม่ได้อยู่ห่างกันเลย

เพราะทั้งสองอย่างกำลังพูดถึงสิ่งเดียวกัน ในคนละภาษา

คือ คน ความรู้สึก และพื้นที่ที่เราใช้ในการแสดงตัวตน

---

From “The Best Version of Me” to the Word Home

โจทย์ของงานเริ่มต้นจากคำว่า The Best Version of Me

แทนที่จะเริ่มคิดทันทีว่านิทรรศการควรมีหน้าตาแบบไหน กีฟกลับเริ่มจากคำถามง่ายๆ ว่า

พื้นที่แบบไหน ที่ทำให้คนคนหนึ่งสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่?

คำตอบที่ค่อยๆ ชัดขึ้นสำหรับกีฟคือคำว่า Home

ไม่ใช่แค่บ้านในความหมายของสถานที่อยู่อาศัย

แต่เป็นพื้นที่ที่เรารู้สึกปลอดภัย
เป็นพื้นที่ที่เราไม่ต้องพยายามเป็นเหมือนใคร
เป็นพื้นที่ที่เราสามารถหยุด พัก อยู่กับตัวเอง หรือแสดงออกในแบบของเราได้

จากตรงนี้จึงเกิดเป็นแนวคิดของนิทรรศการ

A Home for Every Version of Me

บ้านที่ไม่ได้มีไว้สำหรับ “คนแบบใดแบบหนึ่ง” แต่เป็นบ้านที่ยอมรับว่า ทุกคนมีวิธีมองโลก วิธีรู้สึก และวิธีเป็นตัวเองที่ต่างกัน

---

There Is No Single Way to See the World

สิ่งหนึ่งที่กีฟพยายามระวังมากในการทำงานครั้งนี้ คือการไม่ตีความว่า “คนออทิสติกเป็นแบบนี้” หรือ “ต้องการพื้นที่แบบนี้”

เพราะสิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับกีฟ กลับเป็นตรงกันข้าม คือ แต่ละคนไม่เหมือนกันเลย

ศิลปินออทิสติกทั้ง 39 คนในนิทรรศการนี้ แต่ละคนมีสีที่ชอบ
มีรายละเอียดที่สนใจ
มีวิธีวาดซ้ำในแบบของตัวเอง
มีวัตถุหรือเรื่องราวที่อยู่ในโลกของตัวเอง
และมีวิธีสื่อสารออกมาที่ต่างกัน

มันทำให้กีฟคิดถึงประโยคหนึ่งตลอดการทำงานนี้

There is no single way to see, feel, or belong.
ไม่มีวิธีเดียวในการมองโลก
ไม่มีวิธีเดียวในการรู้สึก
และไม่มีวิธีเดียวในการเป็นส่วนหนึ่ง

ประโยคนี้จึงกลายเป็นหัวใจสำคัญของการออกแบบพื้นที่ทั้งหมด

---

When Artwork Doesn’t Stop at the Wall

ในฐานะ Interior Designer สิ่งที่กีฟสนุกที่สุด คือการลองมอง Artwork ให้เป็นมากกว่า “ภาพสำหรับแขวน”

ถ้าเส้นหนึ่งในภาพ กลายเป็นเส้นของพื้นที่ได้ล่ะ?
ถ้าสีหนึ่ง กลายเป็นบรรยากาศของห้อง?
ถ้า pattern กลายเป็นพื้น วัสดุ หรือ object ที่เราสัมผัสได้?

คำถามเหล่านี้ทำให้บทบาทของ Gratitude Design ในงานนี้ชัดขึ้นสำหรับกีฟมาก ว่าเราไม่ได้เข้ามาตกแต่งพื้นที่ให้กับ Art

แต่เรากำลังทำหน้าที่เป็น Spatial Translator ผู้แปลภาษาของงานศิลปะ ให้กลายเป็นภาษาของพื้นที่

และจากความคิดนี้ จึงเกิดประโยคที่กีฟใช้เป็นเข็มทิศตลอดงาน

Every Line Becomes a Place.
ทุกลายเส้น สามารถมีพื้นที่ของตัวเองได้

---

A Journey Through One House

กีฟไม่ได้อยากให้งานถูกอ่านเป็น “หลายโซน” แต่อยากให้เหมือนกำลังเดินผ่านบ้านหนึ่งหลัง ที่แต่ละห้องค่อยๆ เปิดความหมายของคำว่า The Best Version of Me ออกมาทีละชั้น

The Key

การเดินทางเริ่มต้นด้วย กุญแจ

กุญแจที่ไม่ได้มีไว้เปิดแค่ประตู แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเปิดมุมมอง

This key opens more than a door.
It opens another way of seeing.

The Room of Reflection

พื้นที่ส่วนตัวที่ชวนให้กลับมาอยู่กับตัวเอง

Sometimes, the quietest spaces
are where we hear ourselves most clearly.

บางครั้ง ในพื้นที่ที่เงียบที่สุด
เรากลับได้ยินเสียงของตัวเองชัดที่สุด

The Room of Belonging

Living Room คือพื้นที่ที่เราเริ่มอยู่ร่วมกับคนอื่น

สำหรับกีฟ คำว่า belonging ไม่ได้หมายถึงการพยายามทำตัวให้เข้ากับทุกคน แต่คือการได้อยู่ในพื้นที่ที่เราสบายใจพอ จะยังเป็นตัวเองอยู่ได้

Belonging begins where we feel safe enough to stay.

The Room of Identity

Walk-in Closet ถูกนำมาเล่าเรื่อง Identity เพราะสิ่งที่เราเลือกเก็บ สิ่งที่เราใส่ สีที่เราชอบ หรือของที่เราเลือกไว้ใกล้ตัว ล้วนบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเรา

What we choose to keep close
often says something about who we are.

The House of Many Worlds

และในที่สุด การเดินทางทั้งหมดมาจบที่พื้นที่ซึ่งหลายโลกมาอยู่ร่วมกัน

One home. Many worlds.
Every world has a place here.

สิ่งที่กีฟชอบในประโยคนี้มาก คือมันไม่จำเป็นต้องบอกว่าทุกคนต้องคิดเหมือนกัน หรือเข้าใจกันทั้งหมด

เพียงแค่แต่ละโลกมีพื้นที่ของตัวเอง และยังสามารถอยู่ร่วมกันได้

สำหรับกีฟ แค่นั้นก็มีความหมายมากแล้ว

---

Curating Made Me See Interior Design Again

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดหลังจากทำงานนี้ คือกีฟไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลัง “ออกจาก” Interior Design ไปทำ Art

กลับกัน มันทำให้กีฟเข้าใจงาน Interior ของตัวเองมากขึ้นด้วยซ้ำ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว งานออกแบบพื้นที่ไม่ได้มีแค่เรื่องความสวย

มันคือเรื่องของคน

เรากำลังออกแบบว่าคนจะเดินอย่างไร
หยุดตรงไหน
มองเห็นอะไร
รู้สึกปลอดภัยหรือไม่
และพื้นที่นั้นอนุญาตให้เขาเป็นตัวเองได้มากแค่ไหน

Curating ทำให้กีฟกลับมาถามตัวเองว่า

บางทีการออกแบบที่ดี อาจไม่ใช่การพยายามสร้าง “พื้นที่ที่ดีที่สุด”
แต่คือการสร้างพื้นที่ที่เหมาะกับคนที่อยู่ในนั้นจริงๆ

---

The Best Version of Me

ก่อนทำงานนี้ กีฟอาจตีความ The Best Version of Me ว่าเป็นตัวเราที่เก่งขึ้น ดีขึ้น หรือสมบูรณ์ขึ้น

แต่หลังจากได้อยู่กับงานนี้ ความหมายของมันเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

สำหรับกีฟวันนี้ The Best Version of Me ไม่จำเป็นต้องเป็นเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แต่อาจเป็นเวอร์ชันที่เราไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไรบางอย่างของตัวเองไว้

เป็นเวอร์ชันที่ได้รับพื้นที่
ได้รับการมองเห็น
และได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่

และในท้ายที่สุด การเดินทางที่เริ่มต้นจากการเข้าไปทำความรู้จักโลกของคนอื่น อาจพาเรากลับมามองโลกของตัวเองอีกครั้ง

At the end of the journey, you meet yourself.

บางที สิ่งที่เราเรียนไว้เพราะ “แค่อยากรู้” ก็อาจไม่ได้สูญหายไปไหน

มันเพียงรอเวลาที่จะกลับมาเชื่อมกับเรา ในวันที่เราเข้าใจมันมากพอเท่านั้นเอง

— Give Warakorn
Interior Designer / Curator / Founder of GiveEveryday & Gratitude Design

---

Exhibition Information

It’s OK to Be Artist 2: The Best Version of Me
Welcome home, it’s OK.

4 – 27 September 2026
RCB Artery, 1st Floor, River City Bangkok

An exhibition of works by 39 autistic artists
Presented by Art Story by Autistic Thai, under the Autistic Thai Foundation
Exhibition experience and curation in collaboration with Gratitude Design

Opening Day
Friday 4 September 2026 · 12.00 – 15.00

Talk Session · Art & Living
“เมื่อศิลปะคือส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิต”
Friday 4 September 2026 · 12.40 · RCB Artery, 1st Floor

Speakers
คุณกีฟ วรากร เติมวัฒนาภักดี — Design Director, Gratitude Design
คุณเตยยี่ ประภัสสร กาญจนสูตร — ศิลปินอิสระ
คุณปุณ ปุณยวัจน์ ฉันทสวัสดิ์ — นักออกแบบภายใน / นักสร้างสรรค์ / ผู้ประกอบการด้าน Hospitality